U22: Give and Go vs Wyba

In de regels van basketbal staat precies omschreven hoe een veld eruit moet zien qua formaat en belijning. Dus in een ideale wereld maakt het niet uit waar je speelt, alles is altijd hetzelfde. In de praktijk is dat anders; er zijn grote en kleine velden, sommige kun je helemaal geen driepunter schieten in de hoek, want je voeten passen niet tussen de 3 punts- en de uitlijn. En ballen zijn soms stroef, soms glad, en soms bijna stuiterballen. Dat is ook de reden dat je als vereniging verplicht bent om twee representatieve ballen aan een tegenstander ter beschikking te stellen, zodat ze aan die ballen kunnen wennen tijdens het inspelen, en niet aan het begin van de wedstrijd voor verassingen komen te staan.

Hetzelfde geldt voor scheidsrechters; basketbal wordt een no-contact sport genoemd, in de praktijk is het onmogelijk om in het veld geen fysiek contact te hebben. Één van de eerste dingen die je aan het begin van een wedstrijd gaat ontdekken, is hoe strikt de scheidsrechters zijn. Een speler van Wyba had met 1 seconde al een P te pakken, Naomi kort daarop 2. Ok! Dit is dus een strikte scheids! Want hoewel in regels staat beschreven wat wel en niet mag, staat er ook dat het aan de scheidsrechter is om te beslissen wat wel en niet een fout is. Dus als je tegen een strikte scheidsrechter aanloopt, dan pas je je speelstijl aan.

Nu vinden wij strikt helemaal niet erg, dus die switch kostte ons weinig moeite. Wyba had meer problemen hun speelstijl aan te passen, met name het stevig op de bal verdedigen, en hierdoor onstondt dat gedurende de wedstrijd het frustratiegehalte bij Wyba steeds verder omhoog ging. (Overigens, als je art. 33 weer eens doorleest, heb je toch regelmatig zoiets van ‘oh ja!’. Bijvoorbeeld: weet je nog dat formeel er helemaal geen screen van achteren tégen de man aan gezet mag worden? Je moet 1 stap ruimte laten. Doet niemand, maar in principe zou een scheids dat mogen affluiten en heeft hij nog gelijk ook…)

Aan het eind van het eerste kwart was de stand 8-15 en leek het erop dat het weer een herhaling zou worden van de vorige wedstrijd. We hadden dit keer wel beter door wat hun spelletje was, met de pass naar buiten voor een schot. En we waren zelf ook meer ons eigen spel aan het spelen, met veel screens en splitting the post, maar de stand gaf dat dus niet aan. Probleem was ook dat Amber en Vera helemaal en Anouk half gebleseerd waren en we aan het begin dus slechts met één lange man speelden. Dat is in de rebound een beetje weinig, je kunt maar zo veel verwachten van Femke. Maar nadat Anouk wat meer het veld in ging, trokken we bij en met rust stond het 20-22.

Het derde kwart was spannend, door het snelle spel van de forwards (o.a. onze invalrecreant Lobke) liepen wij uit, maar trok Wyba telkens weer bij; 34-31. Aan het begin van het vierde kwart kwamen er een serie breaks waardoor de stand ineens naar 47-33 schoot. Toen Wyba weer aan het terugkomen was (47-41), hebben we met nog 5 minuten op de klok het tempo er wat uit gehaald. Die voorsprong wil je niet meer weggeven, en dat is gelukt: 55-48.

 

Comments are closed.